Blog 7. Niet poepen in de Wijnie Jabaaijlaan!

Dochters van Dordrecht gaat niet alleen over vrouwen uit vroeger eeuwen. Ook iemand als Wijnie Jabaaij (1939-1995) krijgt zeker een plek in het boek. Deze felle, veelbesproken politica, milieuactiviste en feministe zat in de jaren 70 namens de PvdA in de gemeenteraad. Van 1979 tot 1989 was ze lid van de Tweede Kamer. In 1995 overleed zij aan multiple sclerose.

 

Op een ijskoude en winderige februaridag sta ik bij de achterkant van station Dordrecht. Weggedoken in mijn dikste winterjas knijp ik mijn ogen dicht tegen de felle winterzon, die weerkaatst in het staal van de incheckpoortjes.

Ik steek mijn hand op als twee vrouwen naar buiten komen. Ze hebben grote zonnebrillen en dikke, gebreide mutsen op. De hondenriemen in hun hand trekken zich strak als hun twee hondjes op het Weizigtpark afstormen. ,,Ze moeten even een plasje doen!’’ roept een van de vrouwen naar me, terwijl ze zich laat meesleuren.

 

Na wat gesnuffel tillen de honden hun achterpootje op bij een boom. Even later staan de vrouwen voor me: Karin Giphart en haar echtgenote, Michelle Courtens. Ze zijn uit Amsterdam gekomen om een spiksplinternieuwe straat in Dordrecht te bekijken: de Wijnie Jabaaijlaan, vernoemd naar Karins moeder. Met de hondjes kruipen ze op de achterbank van mijn driedeurs autootje en ik rij hen ernaartoe.

 

Het cement is nog maar net droog in dit nieuwbouwwijkje vlak bij het Leerpark. We wurmen ons langs een bouwhek en over een berg zand om in de straat te komen. De voortuinen liggen er kaal en koud bij. Maar… ís het wel de Wijnie Jabaaijlaan? Er is geen straatnaambord te bekennen.

Twee passerende vrouwen weten meer. ,,Jazeker,’’ zegt een van hen, een struise zestiger in een stoer wandeljack. ,,Dit is de Wijnie Jabaaijlaan. Kijk maar op de klikobakken, daar staat het al wel. Volgende week komt het straatnaambord. Leuk he, dat ze nu een eigen straat heeft. Ik kende haar wel, die Wijnie. Leuk wijf was het. Veel te vroeg gestorven!’’

 

Niet zonder trots luistert Karin naar dit onverwachte eerbetoon aan haar moeder. Dan loopt ze met langzame stappen de straat in. ,,Dames en heren,’’ zegt ze lachend tegen Michelle en mij. ,,Ziehier de… Wijnie Jabaaijlaan!’’ Stralend kijkt ze om zich heen. ,,Wauw, wát een erkenning voor mijn moeder! Dáár heeft ze nu al die jaren zo hard voor gewerkt…’’

Ook Michelle is onder de indruk. ,,Joh, kun je je voorstellen dat er straks brieven bezorgd worden aan de Wijnie Jabaaijlaan nummer zoveel?”. Karin schudt stilletjes haar hoofd. Nee, dat kan ze zich niet voorstellen. En dan, als een van de hondjes de hurkhouding aanneemt: ,,Denk eraan, niet poepen in de Wijnie Jabaaijlaan!’’

 

Wijnie Jabaaij was dochter van Dordtse ondernemers. Haar moeder had een hoedenzaak op de Voorstraat en haar vader handelde in paarden. Na de hbs deed Wijnie de kweekschool. In de jaren 60 werkte ze als onderwijzeres.

 

 

 

 

Wijnie was haar tijd ver vooruit. Al in de jaren 70 pleitte zij voor zaken als gescheiden afval en betere kinderopvang. Het knokken zat haar in het bloed, of het nu voor het feminisme of het milieu was of tegen armoede.

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s: privécollectie Karin Giphart