Over levensverhalen

“Is dat nou nog een beetje spannend, zo’n levensverhaal?”

“Ik heb een heel gewoon leven, waarom zou ik daarover schrijven?”

“Wie zou over mijn leven willen lezen?”

 

Wij Nederlanders vinden het borstklopperij om ons leven in een boek vast te leggen. We heten toch niet John F. Kennedy,  Joop den Uyl of Marilyn Monroe? Díé hebben een leven geleid waarover je een spannend verhaal kunt vertellen. Maar over ons, gewone mensen, valt toch niets interessants te vertellen… denken we.

Ik schrijf inmiddels zo’n tien jaar levensverhalen over ‘gewone’ mensen. Als ik één ding heb geleerd, dan is het wel dat er geen gewone of saaie levens bestaan. En ook geen saaie mensen. Ieder leven, daarvan ben ik overtuigd, is een verhaal dat verteld moet worden.

OK, niet iedereen heeft het internet uitgevonden en niet iedereen was generaal tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar heel veel mensen hebben wél belangrijke momenten uit de geschiedenis meegemaakt. Niet vanaf de top, maar gezien vanuit hun eigen, gewone, dagelijkse leven.

Als we die ervaringen niet vastleggen, dan gaan ze verloren en zullen de generaties na ons ze nooit kennen. Zou u het niet fantastisch vinden om iets te lezen dat uw voorouders hebben opgeschreven? Om daaruit te kunnen opmaken hoe zij leefden en hoe zij dachten?

 

 “Een levensverhaal, dat is toch een biografie?” 

Ook deze vraag wordt mij zo nu en dan gesteld. Mijn standpunt is, dat er een duidelijk verschil is tussen een levensverhaal en een biografie. Een levensverhaal wordt opgeschreven in opdracht van, en in samenwerking met, de geportretteerde. Het is verteld vanuit het perspectief van degene over wie het gaat.

Een biografie daarentegen, heeft een wat objectiever karakter. Een biograaf raadpleegt naast de geportretteerde nog vele andere bronnen. Soms komt een biografie zelfs tot stand zonder dat de hoofdpersoon eraan heeft willen meewerken. Dan spreken we van een ongeautoriseerde biografie.

Geautoriseerd of niet, het schrijven van een biografie kost veel tijd. Soms is een biograaf er jaren mee bezig. Veel langer dan met een levensverhaal, al is ook dat niet in een vloek en een zucht geschreven.

 

Story Terrace

Ik werk samen met Story Terrace dat in Nederland, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten al honderden levensverhalen heeft doen verschijnen. Ook bij Story Terrace zijn ze van mening dat ieder mens vroeger of later zijn of haar levensverhaal zou moeten opschrijven. Of láten opschrijven. Niet uit ijdelheid of borstklopperij, maar om iets na te laten aan de volgende generaties.

Wilt u ook uw levensverhaal laten optekenen? Kijk dan eens op de website van Story Terrace:
 Story Terrace

 

Aan filmmaker Giles Schipper mocht ik uitleggen waarom ik het zo belangrijk vind dat mensen hun levensverhaal (laten) vastleggen. Het resultaat is in dit gefilmde interview terug te zien.

Op Radio1, in het zondagochtendprogramma Fris! van KRO-NCRV, vertelde ik er ook iets over aan Mirthe van der Drift. Het fragment is hier terug te beluisteren:
Fris! op NPO Radio 1